Παρουσίαση/Προβολή

Μαθησιακοί στόχοι

Μετά το πέρας του μαθήματος η φοιτητική ομάδα που θα παρακολουθεί το μάθημα θα
γνωρίζει τις σημαντικότερες σχολές σκηνοθεσίας του 20ού–21ου αιώνα και να τις συνδέει με
συγκεκριμένους σκηνοθέτες και παραστάσεις. Παράλληλα θα έχει αποκτήσει ένα βασικό
λεξιλόγιο και οπλοστάσιο όρων και εννοιών που συνδέονται με τη σκηνοθεσία. Επιπλέον θα
μπορεί να ​προσεγγίζει και να αναλύει ένα δραματικό ή άλλο υλικό (ποίημα, σκηνή,
τραγούδι, απόσπασμα ταινίας, μαρτυρία) από την οπτική του σκηνοθέτη (δραματουργία,
σύλληψη, χώρος, σώμα, ρυθμός, εικόνα).​ Θα είναι σε θέση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει
σύντομα πρότζεκτ (5΄) και να το τεκμηριώνει σε φάκελο παράστασης (concept, αισθητικές
αναφορές, μεθοδολογία δουλειάς).​ Τέλος, θα έχει αναπτύξει τις ήπιες δεξιότητες που
βοηθούν στη συνεργασία των επιμέρους συντελεστών στην πρόβα, καθώς και καλές
πρακτικές για την οργάνωση των βασικών σταδίων προετοιμασίας ενός παραστασιακού
γεγονότος (από την προετοιμασία της πρώτης πρόβας μέχρι και την παρουσίαση του τελικού
δρωμένου).

Μέθοδοι αξιολόγησης

● Συνεχής συμμετοχή στο μάθημα, παρουσία και συμβολή στις συζητήσεις/ασκήσεις:
25%.
● Ενδιάμεσες ατομικές εργασίες (προετοιμασία ασκήσεων, συγγραφή σκηνοθετικής
ιδέας, έρευνα και παρουσίαση αισθητικών αναφορών κ.λπ.): 15%.
● Τελικός ατομικός φάκελος σκηνοθεσίας: 30%.
● Τελική παρουσίαση ατομικού σκηνοθετικού πρότζεκτ: 30%.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Barba, E. (2007). Το Χάρτινο Κανό: Ένας Οδηγός προς τη Θεατρική Ανθρωπολογία, μτφ.
Κωνσταντίνος Θεμελής, Αθήνα: Δωδώνη.​
Βερβεροπούλου, Z. (2023). Το σύγχρονο θέατρο του πραγματικού: Από τις αληθινές ιστορίες
στο θέατρο-ντοκουμέντο και στις ερευνητικές δραματουργίες του 21ου αιώνα, Αθήνα:
Παπαζήση.
Bogart, A. (2008). Ένας σκηνοθέτης προετοιμάζεται, μτφ. Ευγ. Τζιρτζιλάκη, Αθήνα:
Ηριδανός.
Brook, P. (2016). Ο Άδειος Χώρος, μτφ. Μαρία Πασχαλίδου, Αθήνα: Κοάν.
Γλυτζουρής, Α. (2001). Η σκηνοθετική τέχνη στην Ελλάδα: Η ανάδυση και η εδραίωση της
τέχνης του σκηνοθέτη στο νεοελληνικό θέατρο, Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Jomaron, J. (2009). Ιστορία Σύγχρονης Σκηνοθεσίας 1914-1940 (Δεύτερος Τόμος), μτφ.
Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Θεσσαλονίκη: University Studio Press.​
Mnouchkine, A. (2010). Η Τέχνη του Τώρα: Συζητήσεις με την Fabienne Pascaud, μτφ.
Γιώργος Βουδικλάρης, Αθήνα: Κοάν.​
Oddey, A. (1994). Devising Theatre: A Practical and Theoretical Handbook. Λονδίνο:
Routledge.​
Remshardt, R., & Mancewicz, A. (Επιμ.) (2023). The Routledge Companion to
Contemporary European Theatre and Performance. Λονδίνο: Routledge.​
Schechner, R. (2011). Η Θεωρία της Επιτέλεσης, μτφ. Νάνσυ Κουβαράκου, Αθήνα:
Τελέθριο.​
Stanislavski, K. (2006). Ένας ηθοποιός δημιουργείται, μτφ. Άγγελος Νίκας, Αθήνα: Γκόνη​.
Stanislavski, K. (2016.). Η δουλειά του ηθοποιού με τον εαυτό του - 1. Το Βίωμα, μτφ. Βίκυ
Λιακοπούλου, Αθήνα: Πλέθρον​.
Witts, N. (2009). Tadeusz Kantor, Λονδίνο: Routledge.

Οργάνωση Μαθήματος

Οργάνωση του μαθήματος:
Το μάθημα είναι τρίωρο, εβδομαδιαίο, και συνδυάζει θεωρητική διδασκαλία και
εργαστηριακή δουλειά σε ομάδες.
Τις πρώτες 6 εβδομάδες μαθημάτων το α΄ μισό του μαθήματος θα καλύπτεται από θεωρητικό
μέρος, το οποίο θα διδάσκεται με τη μορφή διαλέξεων και συζήτησης με τη φοιτητική
ομάδα. Στο μέρος αυτό επίσης θα δίνονται στην ομάδα και οπτικοακουστικά παραδείγματα
μέσω βίντεο, φωτογραφιών, σκίτσων κ.ά. από εμβληματικές παραστάσεις, παλιότερες και
σύγχρονες, τις οποίες θα συζητάμε στην αίθουσα. Το β΄ μισό του μαθήματος θα έχει
χαρακτήρα πρακτικό και θα περιλαμβάνει σωματικές και χωρικές ασκήσεις, δοκιμές ύφους,
μικρές σκηνοθετικές προσεγγίσεις πάνω σε κείμενα, αυτοσχεδιασμούς κ.λπ. Από την 7η ως
και τη 13η εβδομάδα το βάρος των μαθημάτων μετατοπίζεται προοδευτικά και η
εργαστηριακή δουλειά και τα σκηνοθετικά πρότζεκτ καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος του
μαθήματος.
​